"Siła" Naaman: Spokój i dojrzałość

Gdybym nie znał, ich muzycznego dorobku z pewnością stwierdziłby, że album „Siła” to ich kolejny krążek. Przynajmniej  szósty albo siódmy… Tymczasem grupa pochodząca z Lubina to debiutanci , mimo, że w bujanych dźwiękach z różnymi przygodami i składami są już obecni trochę lat. Zaskakują, przede wszystkim spokojem.

13 utworów na „Sile” potwierdza spory potencjał twórczy grupy. Nie jest to jednak muzyczna petarda. Może powinni wystartować w X - Factor albo Must By The Music? Wtedy, nawet jakby grali disco, parcie miłośników ich twórczości, byłoby zdecydowanie większe.  Ich płytowy debiut jest jak kalendarz! Wszystko ma swoje miejsce i jest względnie poukładane. Zaskakują spokojem i opanowaniem. Nie mają scenicznego rozwolnienia, a muzycznie i tekstowo poprzeczkę zawieszają dość wysoko, mimo tego, że nie wszystkim miłośnikom reggae się podobają.

Jako zespół poruszający się w stylistyce muzyki serc, bardzo dobrze wyznaczyli sobie granice i możliwości zaimportowania innych gatunkowo brzmień. Dlatego „Siła” to przede wszystkim reggae, ale także muzyka soul i funky. Niektórzy doszukają się pewnie jazzowych zakusów. Płyta barwna, nastrojowa, która na pewno w odtwarzaczu musi wykręcić wiele obrotów, zanim dotrze do świadomości odbiorcy.

Ambitność wydaje się być największą wadą tego wydawnictwa. Zespół Naaman bardzo asekuracyjnie  stąpa po dźwiękach i mimo, że  kołysze i czuć pulsacje, to trudno nazwać to "sztormem". Nie ma w tym, też takiej energii jakiej można by się spodziewać.  Muzycznie raczej palmy i sielanka. Tekstowo natomiast, to w dużej mierze refleksje o życiu i to już sielanką nie jest. Nieustanna walka między być czy mieć. Szczypta nadziei i motyw słońca jako pozytywny punkt odniesienia.

Dużą zaletą bandu z Lubina jest nie tylko sekcja dęta, dojrzałość i kompletność tej grupy, ale przede wszystkim bardzo ciekawy wokal Marty Adamowicz. Trzeba zaznaczyć, że młoda artystka jest autorką większości tekstów. Według mnie, całkiem niezłych jak na debiutantkę. Niektóre tekstowe kombinacje z cyklu „otrzepuję z kurzu serce” są jak latarnia w lesie i mają swoją magię. Mimo tego, artystka cały czas jest wokalną zagadką. Mam nadzieję, że nigdy nieodgadnioną.  

W rodzimej muzyce najbliżej im chyba do Lion Vibrations, ale pewnie takowych podobieństw można wymienić co najmniej kilka. „Siła” drażni angielskimi tekstami, aczkolwiek trzeba dodać, że singlowy „I know what to do” i „His Love” z udziałem Yanka to absolutne rarytasy. Na szczęście,  trochę w ojczystym języku też jest i to całkiem nieźle. „Nie zamykaj oczu” to zdecydowany faworyt. Funkowy, dynamiczny numer z powodzeniem mógłby promować „Siłę” jako kolejny singiel. Warto również polecić utwór „Droga w słońcu” – trochę melancholijny, ale dający jednak promyk nadziei na lepsze jutro. Do myślenia daje również kompozycja „Zapominamy”. Ciekawy aranż, męski wokal. Na płycie z pewnością mogło zmieścić się o wiele więcej pozytywnej energii. Poza tym zdecydowanie brakuje chociażby jednego dub-owego kawałka z prawdziwego zdarzenia. Napewno kolejny krążek zespołu, potwierdzi bądź nie,  jego przydatność i miejsce w bujanych dźwiękach.

Naaman krążkiem „Siła” nie wypełnił żadnej luki w polskich bujanych dźwiękach, ale już na starcie wywalczył sobie dobre miejsce na rodzimym reggaeowym podwórku. Debiutancka płyta godna polecenia, zespół godny uwagi.

Polecam

Radosław Ząb